"abi geliyorum, bi'şi lazım mı?"

delilik akıllılıktan iyidir, el elden üstündür,
yaptıklarım yapacaklarımın teminatıdır.

bunları ben demedim, diyenleri var. ben dün yolda giderken aklıma gelen iki cümleyi
kağıda dökene kadar bin beş yüz defa dikkati dağılan ve hatırlayamadığı için, oldukça acayip başka bir yazı ile başlamayı seçen birisiyim.

girdiğim dükkanlarda, bir gün boyunca hem girerken hem de çıkarken iki kez alarm çaldıran benden başka kim var? n'olur varsa, söylesin bi'şeyler, anlayayım ben de..

içeriye girerken "inşallah kapıda bir eleman vardır da girerken ötüm ötüm öttüğümü görür, ben de açıklarım, çıkarken ötsem de umursamaz" diye heveslensem de, b.k yiyen dükkanlarda bi insan evladı yoktu, ben de nevrozdaki sapıklar gibi histerikçe kasaya yaklaşıp

"her girdiğim yerde viyk biyk ötüyorum, nedendir acaba? neden olabilir ki? bi'şey de almadım ama, noluyordur? sanki dükkandaki bi'şeyim ha ha ho hu öhö" diye gezinirken, aşırı fönlü kızlar ;

"montunda bişi var mı montundandır ya" diye beni montumu çöpe atma raddesine kadar getirerek, yirmi bes milyon dükkana girip çıkıp, utanıp, konsantresizce, "hırsızzz diiyilimmm beeeeeen" diye bağırmak aşkına, dükkanlarda hafızasını kaybetmiş türkan şoray gibi yalpa yalpa dolanırken, öte öte geri çıktım sonra..

hiç bir şeyin tadı kalmadığı bir güne döndü velhasıl... işlemediğim bin bir suç üstüme, altıma, ağzıma kalmıştı, ben de alabildiğine mal boynu bükük, yüzü gittikçe solan bi insan evladı oldum, karakoldan o an salsalar gazetede boy resmim aynen öyle kireç gibi suratla olur idi vallahi..

işte,

gelirken bu yüzden istediklerini alamadım,

bu başıma gelen en kötü şey değildi, başıma gelen kötü şeylerden biri bile değildi hatta haha, ula bu neydi ki bee..

alamadım ama sebeplerim vardı. tamam evet alasım da yoktu belki ama.. bu kadar afra tafra da yedi yuttu ama beni, kendi kendime söylendim durdum.

direkt eve geldim sonra.

bi'şi lazım mı diye telefon açmam daha kimseye, dedikleriyle gitmeyince acayip bileniyorlar namussuzlar...